trzy miłości w jednym poście

Sponsorem dzisiejszego odcinka są postaci z kreskówek nazwane od jedzenia: Panini i Flapjack.

Panini (nie) jest dziewczyną Chowdera a w realu bułką z różnymi gadżetami aka kanapką. Panini wpadła w me łapki w ten sposób, że z lenistwa postanowiłam zrobić sobie na kolację kolejną herbatę i wtedy przemiły Włoch, którego imienia nie znam (on moje zna jakoś), a który często przesiaduje w naszym salonie z innymi nieznanymi mi z imienia Włochami oraz z tymi, których znam; więc ten Włoch zapytał: Kasia chcesz panini? I wręczył mi papierową torebkę z różnymi bułkami do wyboru mniam mniam

Flapjack z kolei to tytułowy bohater mojej drugiej ulubionej kreskówki. Flapjacka dziś wcale nie jadłam (chciałabym!) ale jadłam nie tak dawno i nic nie powiedziałam więc się teraz rehabilituję. A jest to takie płaskie ciasto-nie-ciasto, posklejane z płatków owsianych, oraz suszonych owoców. Nie jestem specjalistą – może są różne jeszcze opcje. Pyszne i o milionowej kaloryczności.


Jadłam dziś za to sardynki z puszki,o. Nie mam w zwyczaju ich jadać, za to moja mama tak i można to uznać za tribute. Puszkę kupiłam bo była śliczna a potem się okazało, że sardynki smakowite. Ułożyłam na talerzu garstkę rukoli, pół garstki szpinaku, kilka oliwek a na to sardynki i gotowy mały treat. Do picia sok pomidorowy, amen.


A to było na lunch i zupełnie poplątałam chronologię, bo jakoś mi pisanie nieskładnie dziś idzie, niech mi będzie wybaczone gdyż dzień pełen emocji.

Kupiłam w charitku książkę kucharską ‘Great Value Gourmet. Meals and Menus for Ł1’. Oraz przewodnik ‘Southeast Asia on a Shoestring’. Yay.

chmury przemijaja po raz trzeci i, na jakis czas, ostatni a Żydzi świętują

Purim. Dla niewtajemniczonych: żydowski karnawał. Miały być osobne posty o Żydach i ich zwyczajach także żywieniowych, jako że mieszkam (jeszcze kilka dni) w dzielnicy żydowskiej, nawet ortodoksyjnie; ale nie będzie, bo nie mam teraz głowy do Żydów.
Polowałam dziś na nich z aparatem, bo poprzebierani chodzili po mieście i widok stanowili przynajmniej ciekawy. Zdjęcia analogowe, więc na update trzeba poczekać (może też się zdarzyć, że będą na świętego nigdy, bo chyba zerwałam film..) ale picture this: Pan przysadzisty, w tradycyjnym stroju (czarny szlafrok, białe skarpety i czarne buty, na głowie futrzana czapa z dziurką, pejsy jasna sprawa) prowadzi gromadkę dzieci swoich (zawsze gromadka) i wszystkie przebrane tak samo np. osiem pastereczek, które można ustawić od najmniejszej do największej ale wszystkie jednakie; albo zastęp małych żołnierzy (sick!). Widziałam też Żydówkę przebraną za Muzułmankę oraz niemowlę przebrane za kupę (co miała być chałką..).

I tak przez Stamford Hill i Stoke Newington dojechałam na Kingsland, do PC, jak co niedziela.
Również zaczęłam od zdjęć, które wciąż w aparacie lub w raju dla nienarodzonych zdjęć.

Tym razem ośmieliłam się głos zabrać a nie tylko tłuc ziemniaki na puree, o. Zaproponowałam jedyne, co się odważam robić przy ludziach, szczególnie nieznajomych hipsterach, czyli brownies - nigdy nie zawodzi, bo to ciasto, co z istoty swej jej porażką, błędem gospodyni, co zapomniała dodać proszek do pieczenia i nie urosło.
Jeśli mowa o preparacjach to, jako że to peoples kitchen, chaos panuje nieziemski. Miksery na ten przykład są przynajmniej 3 ale z porozrzucanych części nie udało mi się złożyć ani jednego. Spróbowałam wobec tego takiego wynalazku jak mikser ręczny ale szczerze to z dupy taki mikser i skończyło się, standardowo, na robieniu ciasta widelcem hihi
Teraz kwestia składników: gotuje się z tego, co akurat jest; to jedzenie za darmoszkę więc nie ma wybrzydzania. Co Pan Tescos rzuci-bierzemy. Pan Tescos dużo akurat podarował pret a manger, że tak powiem i nie mam na myśli popularnej sieci kanapkowej, więc gdyby nawet nic nie wyszło z naszych eksperymentów kulinarnych nikt nie byłby głodny, bo można było podjadać popakowane tortije i kisze. Szczęśliwie znalazło się w darach w bród gorzkiej czekolady, jajka i masło.
Żeby nie przeciągać opowieści o czekoladowym cieście: upiekłam, wyszło najzajebistsze, wszyscy mnie po plecach klepali.
A potem był film, hinduski, bez napisów a ja się delektowałam moim ciastem i nawet się nie zorientowałam i wszystko rozumiałam. Dobre brownies działa jak space cake i stapia ze Światem w jedno, omm.

Przepis na brownies:
Roztopić w kąpieli wodnej 2 tabliczki czekolady i kostkę masła. Rozmieszać widelcem jajka całe w ilości od 4 do 6 (lepiej 6 ale jak się ma tylko 4 to Ziemia się nie zatrzęsie), mieszać dalej dodając cukru 1,5 lub 2 szkl cukru (jak się lubi słodsze) i mąki 3/4 szkl. Dodać rozpuszczoną czekoladę, wylać na foremkę wyłożoną papierem lub wysmarowaną masłem i wysypaną kakao/mąką (tak mi jedna hipsterka podpowiedziała i się udało), piec w 200 st.C przez 20min. Sprawdzić czy się nie trzęsie. W środku może być mokre - wtedy jest jeszcze pyszniejsze.

P.S.

Do wyjazdu zostało 11 dni. Przygotowania w proszku ale horoskop na iGoogle dobrze mi wróży: "Możliwość podróżowania. Nie warto odkładać na później tego, co można zrobić dzisiaj, jutro może nie być czasu. Warto wykorzystać każdą chwilę życia. Iść na przód."
W ramach researchu przeglądam kulinarne blogi o kuchni azjatyckiej sysy (linki obok)

london in da rain

Deszczowa londyńska aura. Wczorajsze obżarstwo w savoy'u jest już tylko wspomnieniem. Bieda-rada: późne wstawanie pozwala zaoszczędzić na śniadaniu.
Bieda-rada2: na pusty brzuszek pomaga też trochę złośliwa satysfakcja, że tam oto ludzie pracują a ty się wylegujesz w łóżku. Ja z mojego okna mam widok na college i spod kołderki widzę, jak harrypotery w mundurkach uwijają się jak mróweczki po korytarzach szkoły.

Wracając do miłych wspomnień z pracy..
Na przystawkę wybrałam sałatkę z ciecierzycą i selerem naciowym, i szynką jeśli mnie kubki smakowe nie mylą, lub pędami bambusa.. oraz gotowane buraczki z vinegrait i pietruszką (buraczki to tak niewygodne w obróbce warzywo, wymierające w kuchni mam wrażenie, że zawsze zjadam, jak mam okazję, gdyż mam w głowie zakodowane, że ultrazdrowe).
Danie główne: cod czyli ten no dorsz pod pierzynką, serwowany na fasolce szparagowej (w sensie: ja sobie tak zaserwowałam).
Deser: tort czekoladowy.. i tort fistaszkowy (nie mogłam się powstrzymać; bardzo żałowałam).

Właśnie sobie przypomniałam, że świsnęłam parę czekolad, jakie zostały po evencie, a były prezencikiem dla gości i właśnie zajadam czekoladę mniam mniam

Wczoraj odpuściłam rower i postanowiłam przypomnieć sobie, jak to jest w środkach komunikacji miejskiej więc miałam przygodę pt. metro i double-decker w drodze powrotnej.
Metro nie lubiłabym bardzo, gdybym musiała korzystać z niego regularnie. Jest za drogie, klaustrofobiczne i bez widoczków za oknem, przez co trzeba się tępo patrzeć w przestrzeń i ludzie zmieniają się w bezmózgie stwory brr. Jednak na 1 raz może być ciekawe: jak przeglądanie katalogu z londyńczykami (tymi z urodzenia a przeważnie tymi z doskoku). Mój pociąg miał opóźnienie, policja biegała po stacji, nikogo to nie wzruszyło ani mnie.
Double-decker sto razy fajniejszy. Najlepiej oczywiście na drugim piętrze tuż nad kierowcą. Dreszczyk za każdym razem, gdy autobus ociera się o drzewo lub znak ihihi.
Okazało się, że jest Dzień Św.Patryka ale szczęśliwie nikt mi nie zarzygał autobusu. Widziałam ledwo 2 postaci w głupkowatych czapkach i to całkiem trzeźwe.

stołówka "savoy"

Free food cd.
Postanowiłam popracować trochę w mojej zapasowej pracy, żeby natrzaskać jeszcze trochę hajsu przed wyjazdem, oraz z powodów sentymentalnych oraz z powodu savojowej kantyny sasa
Moja zapasowa praca to kelnering przy eventach; zero tipów ale też zero stresu. Praca przez 3h a reszta to ploty przy tzw. poliszowaniu glasów. Współkelnerzy (czy raczej hospitality assistants) to zbieranina rozbitków ze wszystkich miejsc na ziemi, co mnie zawsze dziwi, jak ludzie z raju przyjeżdżają do UK..
Wracając do free food: Savoy to znana marka, wyje*any hotel przy Strandzie; dbają o swoich pracowników. Clue tego posta, czyli kantyna, to jeden z najlepszych przykładów.
Ja przyjechałam za wcześnie, więc wbiłam do kantyny na kawę i ciastko. W efekcie wypiłam cappucino z dodatkowym espresso i latte i wsunęłam kawał tortu piankowego w kolorze zielonym i lody z polewą czekoladową. Czytałam Tiziano Tereziani "Powiedział mi wróżbita" - w ramach rozkmin o Azji, i było mi bardzo bardzo miło.
Potem popracowałam leniwie, z powodu przejedzenia, 2h i trzeba było iść na przerwę lunchową.
Na lunch serwują zwykle wybór przystawek, sałatek, zup, 3 dania główne, 3 desery, owoce i napoje i co dusza zapragnie.
Ja nałożyłam sobie świeże warzywa, rukolę i suszone morele, do tego zapiekankę ze słodkich ziemniaków i śmieszne coś z łososia, w kształcie kulistym. Następnym razem (zaraz, bo dziś też jadę a piszę z opóźnieniem jednodniowym) bardziej się postaram i zapamiętam nazwy tego, co jem.
Na deser ekhm spróbowałam pozostałych dwóch tortów: miętowo-czekoladowego i karmelowo-fistaszkowego. I od tej pory nie mogłam się ruszać a najgorsze dopiero miało nadejść..
Otóż eventem wieczoru była impreza Rolce Royce'a co sobie panie panowie zamiast standardowej obsługi zażyczyli wypaśne bufety. Wszystko oczywiście zostało w ilościach niedoprzejedzenia przez liczny staff. Z żalem patrzyłam na to całe jedzonko, co się mu przyjdzie zmarnować, ale wmusiłam w siebie tylko plasterek szynki parmeńskiej na zasadzie cieniutkiego płatka mięty.
Potem czekał mnie powrót rowerem do domu, o tyle emocjonujący, że wiozłam brzuch swój dziesięciokrotnie zwiększony oraz nie jechałam jeszcze tą trasą bardzo centralną, bo przez Trafalgar Sq i inne Piccadilly Cyrki. Efekt był taki, że przedarłam się dumna przez Strand, ginąc i zmartwychwstając, co autobus i ciężarówkę, prześlizgnęłam się przez transport borówek amerykańskich, co się komuś wydupcył z paki, rozjechałam wycieczkę Chińczyków by wylądować przedziwnym trafem w tym samym miejscu, z którego ruszyłam - i wszystko od nowa.
Potem moja trasa prowadziła cały czas prosto i trafiłam w jakieś zakazane dzielnice. Mijałam regularne blokowicha, baraki jakieś więzienne by trafić tadam na Camden Town. A stąd już prosto do domu, szkoda że pod najstromszą górę.

Droga "tam" była równie malownicza. Wprawdzie się tyle nie gubiłam, ale przejechałam przez 4 parki: Regents, Hyde, Green i St.James'. I odebrałam swoją wietnamską wizę!

sainsbury basic rządzi

biała bejsik czekolada. w smaku jak biała czekolada.
31p

passing clouds

Chciałam pojechać do chmur wcześniej niż zwykle by gotować też a nie tylko zjadać. Ja miałam obsuwe i oni mieli obsuwe więc choć nie przyjechałam wcześniej to gotowałam.
Jako newcomer dostałam do robienia ziemniaki (sic!). Obróbkę ziemniaków dzieliłam z jedną ociupinkę szaloną Francuzką, która przy okazji opowiedziała mi o toksynach drzemiących w centralnej części ząbka czosnku (które wydłubywała),o magicznych właściwościach surowych ziemniaków (które zjadała) i wody spod ziemniaków (którą piła), o tym jak sód ze soli zajmuje krzesełka potasowi w komórkach (ja chciałam nasze ziemniaki posolić, ona nie pozwalała, to ja chciałam ukradkiem, to ona schowała sól) etc. Miały być gnocchi z naszych ziemniaków, powstało patatas bravas (ziemniaki w kostke wymieszane z sosem bardzo pomidorowym, czosnkowym i chilli za to niesłonym).
Dostąpiłam zaszczytu pisania menu, więc wyjątkowo wiedziałam, co jemy. Ale pamięć mam krótką, więc nie wszystko wymienię. Były patatas bravas, leaky lasagne, różne pasty z warzywkami, warzywka w innych formach, sałatki, pineapple chutney, homemade houmous, passionfruit profiteroles (czyli generalnie wypas jak na bieda kuchnie ale nawet nie spróbowałam bo wygląda to ptysiowo, fuj) oraz panie panowie ciasto czekoladowo-guinessowe, pycha.
Ci co gotowali wsuwali w pierwszej kolejności a potem to już niewiele zostało sysy

To wczoraj, a dziś ugotowałam swoją standardową bieda-zupkę na bazie mung daalu, co go nie mogę skończyć:
Mung daal gotuję ze solą. Wszystko na oko, czas na oko - tyle mniej więcej co się resztę przyrządza. Smażę pokrojone w plastry marchewki i pietruszki. Dodaję cukinię i cebulę (co krótszego wymagają smażenia). Jak będzie wszystko miękkie i fajne to dodaję pomidory z puszki, pastę tajską bez przesady (1 łyżka wystarczy) i wszystko razem jeszcze trzymam na ogniu a potem wrzucam do fasolki. I potem zdaje się trzeba zagotować i pogotować jeszcze chwilę i już.
To jest taka zupa, co do niej można jakie się ma wrzucać warzywa: ziemniaki, pieczarki, co się ma. Smaczne z mięsnym wkładem. Smaczne posypane pietruszką zieloną.
Można też używać jako sosu do ryżu czy innych zbóż, bo gęste.

Nomm.

naleśniki cd

Tym razem płaskie regularne naleśniki "polskie" na zamówienie współlokatorów. W UK jak się robi naleśniki samemu a nie wylewa na patelnie gotowy mix to wielki szacun dla takiego kogoś.
Nauczyłam się robić naleśniki niedawno bo wcześniej jakoś mi nie smakowały. A teraz nie wybrzydzam.
Czasem wychodzą lepiej a innym razem grudowato, nie mam jeszcze swojej sekretnej formuły, robię ciasto bez planu i patrzę, co będzie. Baza to: jajko (mogą być 2 jajka), rozbełtać, mąkę dosypać (2 cups), mleko i wodę dolać (po 1 cup). Jak się ma mikser to fajnie. Potem się patrzy na konsystencje, generalnie powinna wyglądać na za rzadką.
Rozgrzać patelnie i tłuszcz na patelni. W PL smażyło się na smalcu, pamiętam. Tu psikałam oliwą w sprayu (snob) a jak się skończyła to przecieram papierowym ręcznikiem nasączonym olejem.
Smaki:
- cukier i cytryna
- miód i mango
- nutella i banan
- masło orzechowe i miód/ i banan/ i nutella/ wszystkie wymienione
O tak.

dzień kobiet i naleśników

Gdy w Polsce goździki to tu naleśniki. Zrobiłam na śniadanie te grube "amerykańskie". Pancakes. Składniki podstawowe: mąka, cukier, proszek do pieczenia i soda, jajko, masło, mleko. No big deal. Proporcje trzeba rozkminić samemu. Ja miałam przepis z netu, pięć gwiazdek, tysiąc osób to lubi a i tak trzeba było modyfikować. Pancakes serwowałam z miodem bo maple syrup to za wysokie teraz progi (gdy się okazało, że paszportu nie zgubiłam tylko zostawiłam w ambasadzie bo takie są zwyczaje: zostawia się i się odbiera już ze wbitą wizą..to odkładam hajs na podróż raczej niż na ekstrawagancje i zachcianki).

A na kolacje ku wielkiemu memu zdziwieniu zaserwowano mi pychotkowy posiłek z winem i w ogóle. W związku z dniem naleśnika no doubt.

najgorszy dzień świata, słowo

Dziś tzw. day off. W mojej „pracy” dni wolne spadają z nieba niezapowiedziane, nie że weekend. Dzień wolny w praktyce oznacza na śniadanie coś więcej niż w pośpiechu kawa. Tym razem szał pyty: omlet z warzywami.

Podebrałam kurce z dolnej półki w lodówce jajko: białko ubiłam ze szczyptą soli a potem wmieszałam żółtko. W międzyczasie usmażyłam pół cukinii w plasterkach (15p), garść dziecinnego szpinaku (baby spinach; pół kg za Ł1,8 więc taka garstka to może 18p) i potem te warzywa dodałam do jajek i z powrotem na patelnię. Jak zalewam warzywa jajkami to mi nie wychodzi, ale może to ja jakaś trefna jestem. Sól i pieprz. Jak się podsmaży ze spodniej strony to składam na pół i jeszcze z dwóch stron obsmażam taki półksiężycowy omlet. Nikt mnie nie uczył robić omletów i taką sobie wypracowałam metodę. Posypałam jeszcze podkradzioną pietruszką (dostałam pozwolenie podkradać) i kieliszek soku pomidorowego i można jechać na tym pół dnia. Całe danie, nawet bez podkradania, za pół funta.

Że dzień się okazał nie moim dniem (not my day) : między ambasadą tajską a wietnamską, co są oddalone o 5 min spaceru, zgubiłam paszport, a że w międzyczasie zamknęli tę pierwszą to się nie dowiedziałam, czy aby nie został w okienku. Jak nie został to do dupy (pardon le mot) pojadę a nie W Świat. Dodam tylko, że zgubiłam już centralnie wszystkie najważniejsze-rzeczy-co-się-ich-nie-powinno-gubić jakie tylko się dało: kartę kredytową, teczkę ze wszystkimi dokumentami, klucze do mieszkania, kartę NI, przez miesiąc nie miałam dowodu, a teraz paszport. I siebie nie raz. Koniec dygresji i żalów nad własną gapowatością.

Więc w związku z niefartownym poniedziałkiem (i okulary słońcowe zostawiłam na poczcie) zafundowałam sobie specjalne traktowanie: wsunęłam wegetariańskiego samosa w fajoskim indiańskim take-away na Gloucester Road (80p) i kupiłam w charitku „chińczyka” i „węże i drabiny” – 2w1 gry mojego dziecięctwa (Ł1,99; sentymentalne powroty do przeszłości – bezcenne).

Jak wróciłam do domu z miną pt. nie mów do mnie – właśnie zgubiłam paszport, to się okazało, że współlokator wyjadł mi cały zapas niby-sambaru, co ja myślałam, że starczy na długo i jedyne co zostało poza warzywkami (nie umiem się najadać samymi warzywkami, trzeba to jeszcze przepracować) to puszka tuńczyka. And guess what: żaden otwieracz do puszek nie działał. Zawołałam do pomocy wszystkich mężczyzn w domu (13 do 15) i wyszłam. Jak wróciłam puszka była otwarta.

Treat z tuną: garść dziecko-szpinak, pół puszki tuńczyka (dla mnie istnieje tylko ten w kawałkach, w oleistej mazi, mniam), garść kiełków fasolki jakiejś (60p za pokaźną opakowkę, mało pi za garść), biedny pomidorek (10p), kawałek ogórka, oliwa, sól, pieprz (nic nie ukradłam).

Frustracje zechciałam rozjeździć rowerem – sprawdzony patent, gdyż myśli wszystkie trzeba skupić na ruchu ulicznym, bo inaczej mia zga. Zmyśliłam pretekts hihi pretekst – Woodgreen Shopping Centre. Do samego zakupowego centrum nie weszłam ale w okolicy są warzywne stragany i kupiłam miskę jabłek (tu się kupuje na miski; miska za funta) i dostałam cytrynę w prezencie; nie potrzebowałam dwunastu i panmiły mi dał jedną. Oraz kupiłam jelly beans (50p), jak harypoteroskie fasolki wszystkich smaków, hell yeah!